• Rok szkolny 2021/2022

        •   TEMATYKA: 

          • Adaptacja w przedszkolu
          • O koncentracji uwagi u dzieci
          • Mamo!Chcę ciach ciach czyli po co dziecku nożyczki?
          • 12 sposobów na dobre zachowanie dziecka
           

           

           

           

           

          Po co dawać nożyczki dziecku?

          Wycinanie kształtuje motorykę małą, a co za tym idzie przygotowuje dziecko do nauki pisania. Zazwyczaj w przedszkolu dzieci używają nożyczek po raz pierwszy, choć już dwulatek może podejmować próby korzystania z nich. Nożyczki doskonalą koordynację oko-ręka oraz wzmacniają mięśnie rąk, a prace które powstają dzięki nożyczkom wzmacniają poczucie własnej wartości dziecka.

          Są powody do wycinania!

          Jakie nożyczki wybrać?

          Zaczynajcie od dziecięcych nożyczek z zaokrąglonymi końcami, by wspólna zabawa była bezpieczna.

          Mamo wycinam czyli od czego zacząć wycinanie?

          Zacznijcie od :

          1.Wydzieranie- poprzez tę zabawę dziecko doskonali obustronną koordynację, która jest niezbędna przy korzystaniu z nożyczek.

          2.odcinanie – należy przygotować paski papieru, takiej szerokości by dziecko jednym ruchem mogło odciąć kawałki papieru.

          3. Senso.odcinanie - Spróbujcie również ciąć inne faktury. Wykorzystajcie słomki, natkę pietruszki, ugotowany makaron czy zrobione z plasteliny wałki.

          4.Odcinanie ścinanie trawy- zabawa przygotujcie zieloną kartkę papieru. Rodzic przygotowuje trawę poprzez nacinanie kartki w pionowe pasy. Zadaniem dziecka będzie ścinanie trawy.

          5.Cięcie frędzli – tworzenie z papieru frędzli np. włosy, które będziemy naklejać na kartkę papieru z twarzą, frędzle do spódnicy/bluzki…

          6.wycinanie prostych linii

          7.wycinanie spirali

          8.wycinanie kształtów.

           Jak przygotować dziecko do cięcia nożyczkami czyli jak ćwiczyć

          Rozumiem, że wielu z Was obawia się dania nożyczek dwulatkowi. Dlatego mam dla Was zabawy, które przygotują rękę Waszego maluszka do umiejętności wycinania.

          Przed nożyczkami zacznijcie od:

                - Pincety i szczypce – przygotujcie małe kuleczki papierowe. Zadaniem dziecka jest przenoszenie lub segregacja kulek w określone miejsce np.do miseczki, na spodek.

               -    Zraszacza – pozwólcie dziecku spryskiwać kwiaty w domu doskonałe ćwiczenie motoryki małej.

               -   Spinaczy – rozwieszanie prania z małym pomocnikiem przypinanie klamerkami i ściąganie klamerek  zabawa i ćwiczenie w jednym.

                -Dziurkacze zwykłe lub dekoracyjne mogą posłużyć do stworzenia niejednej pracy plastycznej.

          Zachęcajmy dzieci do wycinania już od najmłodszych lat. Wybierajmy nożyczki i etap nauki cięcia dostosowany do wieku i możliwości dziecka.

           

          12 sposobów na dobre zachowanie przedszkolaka

           

          Trzy-, czterolatek rozumie już nasze uczucia i nasz sposób myślenia. Jeśli chce, potrafi zachować się tak, jak byśmy sobie tego życzyli. Sztuka polega na tym, by go do tego zachęcić.

           

           

          1. Postępuj tak jak chciałbyś, żeby postępowano wobec ciebie. Twoje dziecko ofiaruje ludziom tyle uczynności, troski i uwagi, ile samo doświadczy. Jeśli zawsze jesteś zbyt zajęty, by pomóc w budowaniu helikoptera z klocków lub zbyt łatwo się irytujesz i wybuchasz – nic dziwnego, że malec nie ma cierpliwości, kiedy prosisz go o wyjęcie naczyń z kredensu.

           

          2. Przekonaj dziecko, że miłe zachowanie jest przyjemniejsze niż zachowanie niemiłe. Łatwo ulec namowom jęczącego w sklepie malca i kupić kolejny baton, ale w ten sposób uczysz, że warto marudzić. Możesz natomiast pochwalić malca i powiedzieć np.: „Cieszę się, że dziś mi tak pomogłeś w zakupach i nie „naciągałeś” mnie na nic w sklepie. Na cześć cierpliwych dzieci kupimy sobie lody i zjemy je razem w domu.”

           

          3. Staraj się formułować swoje prośby w sposób pozytywny, a nie w formie zakazu.

          Kiedy mówisz: „nie można rysować po ścianie”, dziecko myśli: „to się jeszcze okaże, czy na pewno nie można.”

          Kiedy mówisz: „pomaluj ten karton na stole”, dziecko chętniej rozszerzy swoją twórczą działalność.

           

          4. Staraj się wyrażać jednoznacznie – np.: „zachowuj się przyzwoicie” to nakaz zbyt ogólny dla dziecka. Dostosuj prośbę do konkretnej sytuacji.

           

          5. Jeśli masz czas, możesz dziecku podać powód prośby, ale nie wchodź w dyskusję. Dzieci chcą mieć jasność co do zasad panujących w domu. Jeśli naszą zasadą jest to, że nie wolno nikogo bić, nie wymaga to żadnego tłumaczenia.

           

          6. Rezerwuj swoje stanowcze „nie!” na sytuacje rzeczywiście wyjątkowe – gdy chronisz dziecko przed niebezpieczeństwem. Potraktuje je wówczas jak słowo – tarczę, a nie jak sygnał do rozpoczęcia awantury.

           

          7. Zarezerwuj ogólne „nie” do określania zasad -„nie bijemy”, „nie kłamiemy”, itp.

          W konkretnych sytuacjach nie ma sensu mówić: „nie przerywa się dorosłym”, bo przecież pozwolisz mu przerwać rozmowę, jeśli będzie chciał pójść do toalety lub zobaczy, że mleko kipi z garnka. Po prostu powiedz, czego oczekujesz, np.: „Czy możesz poczekać kilka minut, aż skończę rozmowę? Potem ci poczytam.”

           

          8. Bądź elastyczny. Nawet jeśli w waszym domu panuje zasada, że słodycze je się tylko po obiedzie, nic się nie stanie, jeśli w urodziny pozwolisz dziecku jeść tylko to na co ma ochotę. Urodziny to wyjątkowy dzień.

           

          9. Przyznawaj się do błędu. Dziecko patrzy na ciebie i naśladuje to, co robisz. Zdaje sobie sprawę ze swojej niedoskonałości a ciebie uważa za ideał. Drobne rysy na tym ideale nie przeszkodzą w uczeniu się, uczynią cię tylko bardziej wiarygodnym. Jeśli oskarżysz dziecko o coś niesłusznie – przeproś je koniecznie. Jeśli najpierw czegoś zabraniałeś, ale potem argumenty dziecka przekonały cię do zmiany zdania – powiedz to dziecku. Jeśli będziesz lekceważyć jego słowa, wkrótce może zacząć odpłacać ci tym samym.

           

          10. Ufaj w to, że dziecko ma swój rozum i dobrą wolę. Im bardziej dziecko czuje, że zawsze jesteś w pobliżu i że zawsze będziesz je korygować i instruować, tym mniej myśli o tym, czego samo chce, co lubi i co powinno zrobić w danej sytuacji. Staraj się dawać mu tyle niezależności i odpowiedzialności, ile może unieść (ale nie tyle, by to je przytłoczyło).

           

          11. Doceniaj to, co pozytywne. Dzieci czasem zachowują się niegrzecznie, bo dość szybko odkrywają, że w ten sposób najłatwiej zwrócą na siebie naszą uwagę. Warto więc zauważać i doceniać także zachowania pozytywne („Dzięki, że bawiłeś się tak cicho, kiedy rozmawiałem przez telefon”).

           

          12. Pokazuj, o co ci chodzi. Często w pośpiechu zapominamy, że dzieci często nie rozumieją, czego od nich oczekujemy. Jeśli chcesz nauczyć malca, jak się sprząta klocki – posprzątaj je razem z nim.

           

           

           

           

                                            „O koncentracji uwagi u dzieci”

                                                  

                                           

           

           

           

          Co to jest koncentracja uwagi?

           

          Koncentracja uwagi to umiejętność skupienia się na konkretnej rzeczy lub czynności. Do około trzeciego roku życia u dzieci występuje tzw. uwaga mimowolna, wywoływana przez dźwięki, kolory, ruch. W późniejszym czasie pojawia się uwaga dowolna umożliwiająca zrozumienie poleceń i ich wykonywanie. U dzieci trzyletnich koncentracja uwagi może trwać od 5 do 15 minut, u czterolatków do 20 minut, u pięciolatków i sześciolatków nawet do 40 minut. Jest to możliwe do osiągnięcia tylko wtedy, gdy dziecko samoczynnie podejmuje działalność i jest nią bardzo zaciekawione i zainteresowane.

          Problemy z koncentracją obserwujemy zarówno u dzieci pobudzonych, jak i wyciszonych, spokojnych. Zarówno jedne, jak i drugie nie mogą się skupić na tym, co mają zrobić lub co mają zapamiętać, a to znacząco wpływa na edukację w przedszkolu i później w szkole. Czynnikami potęgującymi te trudności są niewłaściwa motywacja, brak wiary we własne siły i możliwości, brak umiejętności pokonywania trudności, mało atrakcyjne zabawy (zajęcia), zaburzenia percepcyjno-motoryczne.

           

          Trzy zachowania sugerujące problemy z koncentracją uwagi

          • Często i łatwo uwaga dziecka jest rozpraszana przez elementy otoczenia (to naprawdę mogą być drobiazgi, jak np. deszcz za oknem, fruwające liście, kolorowa książka na biurku, pachnący ołówek, burczenie w brzuchu, złe oświetlenie, klakson samochodu).

          • Dziecko reaguje nadmierną impulsywnością na większość sytuacji (zarówno radosnych, jak i smutnych, ale też zupełnie zwyczajnych). Na przykład poproszone o podanie zabawki z trzeciej półki przerywa natychmiast to, co robi, rzuca się do tej półki, zrzuca kilka innych rzeczy, z hałasem i chaotycznie szuka zabawki, której często nie udaje mu się znaleźć, choć jest z daleka widoczna.

           

          • Dziecko jest przesadnie aktywne, czyli ma niespożytą energię. Wiem, że większość dzieci tak ma, ale też większość potrzebuje w ciągu dnia odrobiny spokoju, żeby zregenerować nerwy i siły. W tym wypadku ma się wrażenie, że baterie działają na pełnych obrotach przez cały czas. To dziecko, które zawsze ma najwięcej do powiedzenia, musi coś powiedzieć albo wykrzyczeć, robi wszystko po swojemu, jakby ignorując prośby czy polecenia.

           

           

          Wskazówki pomocne w kształtowaniu umiejętności koncentrowania uwagi

          • Pierwszym warunkiem, który może wpływać korzystnie na kształtowanie umiejętności koncentracji uwagi, jest odżywianie, a dokładnie dbałość o regularne spożywanie różnorodnych posiłków oraz picie wody. Dieta ma być bogata w warzywa, owoce, produkty pełnoziarniste. Węglowodany uwalniają glukozę, która jest paliwem dla mózgu, a kwasy omega, które są m.in. w rybach, mają korzystny wpływ na pracę układu nerwowego. Lecytyna, która jest w jajkach, fasoli czy orzechach, wspomaga pamięć i koncentrację, podobnie jak witaminy z grupy B.

          • Drugim ważnym aspektem jest aktywność fizyczna. Nie każde dziecko ma być sportowcem, ale każde musi przebywać na powietrzu, bawić się, ćwiczyć i pokonywać naturalne przeszkody. Najprostsza gimnastyka, zawsze przy otwartym oknie lub na świeżym powietrzu, dotlenia mózg i dlatego korzystnie wpływa na wykonywanie zadań i czynności wymagających skupienia uwagi.

          • Trzecim elementem wpływającym na lepszą koncentrację jest sen, ale regularny sen, o stałych porach. To dzięki niemu następuje regeneracja sił.

          • Czwartym jest dbałość o otoczenie. Podczas zajęć, ćwiczeń, odrabiania lekcji, wykonywania różnych czynności należy unikać na biurku lub w innym miejscu pracy niepotrzebnych rzeczy, które mogą przyczyniać się do rozpraszania uwagi.

          • Kolejnym elementem jest ograniczenie bodźców przyczyniających się do zaburzania koncentracji, takich jak głośna muzyka, telewizor, radio, tablet, telefon.

           

          • Ostatnim, równie ważnym, jest właściwe oświetlenie i optymalna temperatura. Warto również pamiętać, że podczas zajęć należy robić przerwy i ograniczać czas spędzany w ciągu dnia przed ekranem komputera, tabletu czy telefonu. Korzystanie z tych urządzeń sprawia, że zaczynamy być mniej uważni w czasie innych czynności.

           

           

           

          Zabawy dla dzieci w wieku przedszkolnym i wczesnoszkolnym

           

          Zapamiętywanie słów. Powtarzanie po dorosłym ciągu słów, np. kot, drzewo, dom. Im starsze dziecko, tym więcej słów należy zaproponować do powtórzenia.

           

          Rysowanie w powietrzu. Rysowanie różnych przedmiotów, obiektów (np. domek, gwiazdka) lub figur geometrycznych prawą ręką, lewą ręką i splecionymi dłońmi.

           

          Wskazywanie części ciała. Dorosły wymienia nazwy części ciała i wskazuje na nie. Dziecko słucha, patrzy i robi to samo. Następnie dorosły co innego mówi i co innego pokazuje, a zadaniem dziecka jest pokazywanie tylko tego, co mówi dorosły.

           

          Rymowanki. Zapamiętywanie krótkich wierszyków, rymowanek i wyliczanek urozmaiconych różnymi gestami.

           

          Zabawa „Mucha”. Dorosły rysuje kwadrat podzielony na osiem części-pól, a na jego środku rysuje muchę. Następnie mówi, gdzie leci mucha (np. w górę, w prawo, w dół, w lewo – każde polecenie to przesunięcie o jedno pole), a zadaniem dziecka jest wodzenie palcem lub wyobrażanie sobie tego lotu i powiedzenie, kiedy mucha wylatuje z kwadratu.

           

          Bazgroły. Rysowanie jednocześnie dwoma rękami w powietrzu lub na kartce papieru (w lustrzanym odbiciu). Do takiego rysowania świetnie nadają się symetryczne obrazki, np. koło, motyl, choinka.

          Uważne słuchanie. Dorosły wolno czyta opowiadanie, a zadaniem dziecka jest klaśnięcie/podskoczenie zawsze wtedy, kiedy usłyszy uzgodnione wcześniej słowo, np. dom.

           

          Masażyki. Prowadzący „rysuje” na plecach dziecka figury geometryczne, litery lub cyfry, a jego zadaniem jest powiedzenie, co dorosły narysował, lub narysowanie tego samego na kartce.

           

          Memory. Odnajdywanie par takich samych obrazków lub obrazków pasujących do siebie (np. kot – kłębek wełny, pies – buda, wiaderko – łopatka, kubeczek – łyżeczka).

           

          Różnice. Szukanie różnic pomiędzy dwoma obrazkami. Im starsze dziecko, tym więcej szczegółów do odszukania i tym bardziej skomplikowany obrazek

           

          Podsumowanie

          Koncentracja uwagi jest umiejętnością, którą możemy ćwiczyć. Wymaga to systematyczności i cierpliwości. Efekty mogą być widoczne nawet po tygodniu pod warunkiem, że trening będzie wykonywany codziennie przez kilka minut.
          Kiedy myślimy o rozproszonej koncentracji uwagi u naszego dziecka, warto się zastanowić, jaki my dajemy przykład w tym obszarze. Dlatego postarajmy się wykonywać jedną czynność na raz i to na niej skupmy swoją uwagę, aby być dobrym wzorem dla swojego dziecka.

           

          Bibliografia:

           

                         

          MOC PRZYTULANIA


          „By przeżyć, potrzeba nam czterech uścisków dziennie. By zachować zdrowie – ośmiu. By się rozwijać, potrzebujemy dwunastu uścisków każdego dnia”

          Virginia Satir – terapeutka dziecięca

           

          Przytulenie to pierwsza forma kontaktu, która umożliwia dziecku nawiązanie relacji z rodzicami. Jako pierwotna, niewerbalna forma komunikacji odgrywa zasadniczą rolę w procesie rozwoju maluchów. Chodzi tu zarówno o rozwój emocjonalny i społeczny dziecka, jak i wpływ na odpowiednie funkcjonowanie układu nerwowego.

           

          PRZYTULENIE MA ZNACZENIE

          Przytulanie poza tym, że jest miłe i przyjemne, jest również zdrowe. Codzienna porcja czułości działa dosłownie jak lekarstwo. Jeśli przytulamy się regularnie łagodzimy tym samym stres, zmęczenie, pobudzamy do pracy układ odpornościowy a także w pewnym stopniu pomagamy zwalczać infekcje.

          Przytulanie ma magiczną moc!

          Ten jeden gest wyraża więcej niż 1000 słów:  jestem przy Tobie, kocham Cię, zadbam o Ciebie, nie musisz się bać, możesz na mnie liczyć. To bardzo prosty sposób na wyrażanie uczuć. Często jednak o nim zapominamy.

           

          ZALETY PRZYTULANIA

          •  BUDUJE RELACJE Z DZIEĆMI Wyrażamy wtedy naszą bezinteresowną miłość. Dziecko wie, że jest akceptowane. Na takim fundamencie zbuduje poczucie tożsamości oraz samoakceptacji i  żadne przeszkody w przyszłości nie będą mu straszne.
          • USZCZĘŚLIWIA DZIECI Twoje maluchy będą czuły się szczęśliwe i kochane. Będą także wiedziały, że mogą liczyć na swoich przyjaznych i empatycznych rodziców w każdej sytuacji.
          • UŚMIERZA BÓL, USPOKAJA Przytulanie uśmierza ból, wycisza, uspokaja. Stajemy się ostoją dzieci, a nasze ramiona miejscem, gdzie znajdują spokój, pocieszenie i zrozumienie.
          • JEST ZDROWE ZARÓWNO DLA CIAŁA JAK I DLA DUSZY Badania dowodzą, że dotyk leczy i wydłuża życie. Przytulanie obniża poziom stresu. Obniża też ciśnienie krwi. Nie tylko dzieci zyskują, na przytulaniu korzystają również rodzice.
          • WZMACNIA POCZUCIE WŁASNEJ WARTOŚCI Przytulane dzieci czują się bezpieczne, wiedzą że są akceptowane i nie muszą nikogo udawać. Z wiekiem zamienia się to w poczucie pewności siebie, świadomość swoich mocnych stron, zdolność wyrażania uczuć.
          • STYMULUJE ROZWÓJ DZIECKA

          Kontakt z rodzicem, kimś bliskim stymuluje mózg dziecka do rozwoju. Brak przytulenia spowalnia rozwój poznawczy. Badania przeprowadzane na dzieciach z domu dziecka pokazały, że już 20 minut przytulania dziennie przez 10 dni miało ogromny wpływ na ich rozwój emocjonalny.

           

          • REGULUJE EMOCJE

          Podczas przytulania organizm wydziela oksytocynę, która skutecznie obniża poziom hormonu stresu we krwi. Wbrew pozorom dzieci są narażone na stres (nie należy go ignorować). Napady furii czy nieukojonego płaczu możemy załagodzić przytuleniem dziecka. W jego organizmie pojawią się substancje, które je uspokoją, wyciszą. Nie zawsze złość i płacz to oznaka kapryszenia. Dziecko nie potrafi poradzić sobie ze swoimi emocjami, nie umie ich nazwać i odpowiednio reagować. Przytulanie uczy je, że można zachować się inaczej, spokojniej, bez bójek, histerii i płaczu

           

                                             

                   

          Źródła:

          https://poradnik-zdrowia.pl/artykul/moc-przytulania,149368.html

          Terapeutyczna moc przytulania - Akademickie Biuro Karier (umed.pl)

          https://rodzicowo.pl/artykuly/dlaczego-warto-jak-najczesciej-przytulac-swoje-dziecko/

                

           

           

           

           

           

           

           

           

    • Kontakty

      • Zespół Szkolno-Przedszkolny nr 7 w Rybniku
      • zsp7rybnik@gmail.com
      • 32-4247278; 32-4247302
      • 44-200 Rybnik - Orzepowice ul.Borki 37 D
      • nr konta 47 1020 2528 0000 0902 0437 3569
      • Joanna Moćko kontakt z inspektorem ochrony danych: zsp7rybnik@gmail.com
  • Galeria zdjęć

      brak danych